Italiaanse liefde

Bij het derde en laatste concert van de serie waarin we het jubileum van de Laurenskerk meevieren komt de belangrijkste componist van de San Lorenzo in Florence aan bod. Na Malvezzi en Corteccia is het de beurt aan de blinde man die vele decennia van de 14e eeuw daar het orgel bespeelde en zonder twijfel als beroemdste componist van het Trecento gold. Velen kennen de naam van Francesco Landini, weinigen zijn muziek. Maar zijn Non avrà ma’ pieta past ook perfect in ons thema van de Liefde. Dat geldt ook voor een gloednieuwe Monteverdi-bewerking die Jan Willem Nelleke gemaakt heeft, de Lamento della Ninfa, met als centrale deel Amor.

De terugkeer van Thomas Triesschijn als solist geeft ons ook de kans om een aardig overzicht van het blokfluitrepertoire uit de Italiaanse barok te laten horen, met de overbekende Sammartini, de verborgen Napolitaanse parel Sarro en de overrompelende Vivaldi, die met zijn La Notte een virtuoos soloconcert geschreven heeft in de lijn van zijn Vier Jaargetijden.

De wereldpremiere komt dit keer van Rotterdams compositietalent Jannum Kruidhof, die zich heeft laten inspireren door de vogels die in zwermen door de lucht vliegen en door muziek van Alessandro Scarlatti, een componist die ook weer op het programma staat. Met die verbinding tussen oud en nieuw, in de geest van onze serie, ben ik heel blij.

De meest verrassende verbindingen zijn dit keer zeker in de tekst van Kaat Haest te vinden, waar Petrarca, Erasmus en een 16e eeuwse Rotterdamse Indiëvaarder elkaar treffen rond het thema van de Liefde. Jammer dat deze serie dan alweer voorbij is.