In het teken van de hoop en van de cello

Het concert van 14 november staat natuurlijk in het teken van de Hoop, als tweede aflevering in onze serie, maar ook een beetje in het teken van de cello. Dat komt door onze jonge soliste, de veertienjarige celliste Lola Jurakic. En dan ligt het voor de hand om een celloconcert van Vivaldi te programmeren. Vivaldi schreef er meer dan wie ook en hij componeerde ze voor de meisjes van het weeshuis in Venetië, misschien ook wel van haar leeftijd. Maar we gaan ook op zoek naar de oudste solomuziek voor het instrument. Die werd rond 1690 gecomponeerd voor hertog Francesco II van Modena, amateurcellist, door Domenico Galli en Domenico Gabrielli. Van Galli spelen we een sonate, van Gabrielli een canon. Waar het enkele decennia later toe leidde, de cellosuites van Bach, en hoe Berio er aan het eind van de twintigste eeuw mee omgaat komt ook aan bod. De cello in de schijnwerpers.

Behalve Luciano Berio is Claudio Monteverdi er ook weer bij met een aantal oude en nieuwe bewerkingen van zijn madrigalen en een selectie uit Orfeo, het werk dat aan het begin van de Italiaanse operageschiedenis stond.

Uit de serie Sei Concerti in sette parte van Alessandro Scarlatti hebben we nu de laatste gekozen, in e majeur. En die blijkt bij nader inzien van zijn jongere broer Francesco te zijn. Geboren in Palermo, opgeleid in Napels reist hij naar zijn vriend Händel in Londen en vestigt zich tenslotte in Dublin. Maar dit concert schreef hij zeker nog in Napels, waar zijn broer het werk onder zijn naam publiceerde.

Er is ook nog muziek waarvan de inkt nog nat is, maar dat blijft nog even een verrassing. Net als de tekst die Kaat ons gaat voorschotelen.